Remi Vanhoutte werd in 1911 geboren te Sint-Lodewijk en overleed er in 1988.
Als oudste van een kroostrijk gezin, was hij een kind van zijn tijd. Al vroeg verloor hij zijn moeder en voor school gaan, bleef er weinig tijd over. Van college lopen was al helemaal geen sprake. Remi zal dit in zijn latere kunstwerken meedragen, hij zal nooit een groot visionair worden of diepgaande boodschappen meegeven. Hij is een verteller, houdt van kleinigheden en van de natuur. Hij is uitermate bescheiden en zoekt vooral de warme gezelligheid bij familie en vrienden.
Als jonge knaap komt hij, door toedoen van zijn oom, terecht bij de spoorwegen en de telegrafie. Hij wordt er opgevangen door de dienstdoende stationschef die hem aanvankelijk leert 'schoon' te schrijven en het beste met hem voor heeft. Al gauw leert Remi er veel en een vaste toekomst ligt in het verschiet. Maar de geur van olieverf trekt hem zozeer aan dat hij zijn verzekerde toekomst laat vallen en als leerjongen aan de slag gaat bij twee plaatselijke huisschilders. Het was toen volop mode van fresco’s en hout- en marmerimitatie. Zijn beide patroons stimuleerden Remi dan ook om naar de ‘vakschool’ en vooral naar de academie te gaan. In 1935 wordt hij zelfstandig vakbekwaam huisschilder.
Door zijn dagtaak ontmoet hij in zijn dorp het meisje van zijn dromen. Ze huwen in 1937 en Zoë Derveaux zal als eerste zijn kunstwerken bekritiseren, maar hem bovenal steunen.
Kortrijk was voor Remi synoniem voor 'de stad', de tegenpool van zijn rustig geboortedorp. Zijn vele zondagslessen aan de academie wierpen vruchten af. Hij leerde er ‘tableaus’ schilderen en trof er vrienden voor het leven. Hij had zijn hart verpand aan de Koninklijke Sint-Lucasgilde van Kortrijk en wist door de jaren zijn eigen weg te vinden. Remi laat zich inspireren door realistische, zintuiglijk-waarneembare gegevens.
Doch, zijn landschappen zijn dermate vervormd door weglaten, accentueren en kleurgebruik dat men soms moeilijker van realisme kan spreken. Remi schildert het landschap als een voor hem harmonieus geheel, als een gevoelsuitdrukking.
Opvallend is het ontbreken van de mens zelf. Alsof de nietige mens behoort tot de materie aarde, zich schuilhoudt in boerderijen, kerkjes of andere bouwsels. Zelfs wat in werkelijkheid ‘lelijk’ is, waar men achteloos aan voorbij gaat, weet Remi te herscheppen. Wat aftakelt, wil de schilder behoeden voor verder verval, eventjes vasthouden, mijmeren, herinneren en uiteindelijk loslaten en laten opgaan in de alomvattende natuur en de steeds weerkerende seizoenen.
Zijn bloemstukken getuigen opnieuw van zijn intense bewondering en verwondering. Zoals een kind vol spanning en dankbaarheid een geschenkje opent, zo schildert Remi bloemen. Bloei als weerspiegeling van al het mooie in het leven, verwelkende bloemen gekoesterd als pareltjes…
In zijn marines kan hij zich volop uitleven. Marines illustreren en weerspiegelen zowel het dagdagelijkse als het globale leven van de mens. Het gaat hier immers om zwaar labeur, harde en ruwe materialen, ijzer en roest, tuigen, masten, kettingen, netten…in een nooit stilliggende onwezenlijk grote deining. Ook hier weer aandacht voor wat ooit een zeewaardige sloep was, voor het vergankelijke, het wegrottende, ooit en nooit vertelde verhalen. Bijna in al zijn marines trekt een klein helder lichtpuntje de aandacht. Het schept diepte of biedt het net dat uitzicht in de wirwar van het bestaan?
Remi Vanhoutte biedt ons een eerlijk en ongekunsteld oeuvre aan. Zijn stijl heeft hij door de jaren heen opgebouwd. Aanvankelijk schools, met weinig materiaal. Later uitbundig met het paletmes. Met zijn eigen moeilijk te imiteren toets, poogt hij zijn verhalen niet ‘uit’ maar ‘op’ de doeken te doen. Door de opbouw van zijn werken met vage, deels abstracte vlekken, weet hij de toeschouwer blijvend te boeien.
Belangrijkste onderscheidingen
- 1937 Bronzen eremetaal van de stad Kortrijk voor Sierkunst Academie Kortrijk
- 1969 Bronzen ereteken orde Leopold II St-Lucasgilde Kortrijk
- 1973 Bronzen ereteken Europese Raad voor Kunst en Esthetiek te Brussel
- 1975 Bronzen ereteken Koninklijke Vereniging Beroepskunstenaars te Brussel
- 1976 Bronzen ereteken Syndicat d’Initiative Brussel
- 1977 Zilveren ereteken Europese Raad voor Kunst en Esthetiek te Brussel
- 1980 Zilveren ereteken Mérite Artistique Européen Brussel
- 1980 Prijs Stichting Deglumes, Kunst in Europa te Brussel
- 1981 Zilveren ereteken Koninklijke Vereniging der Beroepskunstenaars van België
- 1985 Goud-internationaal Académie Européenne des Arts
- 1987 zilveren ereteken Kroonorde