Kunstmuur@d'Iefte

Gepubliceerd op vrijdag 16 september 2022
15 september 202214 oktober 2022

Margot Demeulemeester 

15 september tot 14 oktober

Geïnspireerd door beleving, visie en emotie creëren kleur en compositie een abstract expressionisme op doek. Het subjectieve karakter van haar werken laat echter ruimte aan de toeschouwer zelf betekenis toe te kennen aan het schilderij.

Meer info

Illusie.

Bij dit schilderij werd de illusie gecreëerd dat het werk nog niet volledig af is. Door de acrylverf te combineren met olieverf lijken sommige delen van het canvas nog te drogen. Dit werk komt het best tot haar recht onder een lichtbron om zo de olieverf te reflecteren. Ook werd op bepaalde plaatsen de verf eerder wazig aangebracht op het doek, waarbij op andere plaatsen het achterliggende raster dan meer scherpte brengt. Het raster werd gecreëerd door het doek opnieuw te bevochtigen waardoor het aflopende water een deel van de verf wegneemt. Vervolgens draai ik het doek steeds met een kwartslag.

Roest.

De inspiratie voor dit werk vond ik bij het maritiem transport. Een verloren stukje zeevracht vond na drooglegging terug gedeeltelijk haar weg naar het oppervlak. De combinatie van de azuurblauwe zee met het roest bleef me bij. Het werk voelt ruw en gehavend. Daarnaast draagt de metallic bronskleur bij tot een industrieel gevoel. 

Fantasie.

Mijn favoriete en kleinste werk. Deze was mijn eerste poging tot een schildertechniek die je vaker ziet terugkeren in mijn werken. Na het afwerken breng ik een laag verf over het volledige canvas. Vervolgens wacht ik tot het doek wat droger is. In de douche spoel ik met de harde waterstraal de bovenste laag verf af op sommige plaatsen. Dit is een “riskante” techniek aangezien een te droge laag niet meer af te spoelen is en een nog te natte laag er volledig zou afkomen. Timing en een zelfzekere hand zijn key.

Triest.

Een van mijn eerste werken en ook mijn meest therapeutisch werk. Dit schilderij is volledig ontstaan uit emotie. Zoals de kleuren doen vermoeden, kon ik die dag mijn verdriet niet van me afschudden, dus besloot ik het van me af te schilderen. De kleuren en compositie werden zonder veel nadenken gekozen, maar dragen overduidelijk een sentiment. Het tranengordijn werd gecreëerd door zwarte verf aan te lengen met water en vervolgens mijn borstel af te vegen bovenaan het doek. Dan was het op afstand wachten tot het gordijn voldoende was neergedaald om vervolgens het doek plat op de grond te leggen zodat het zo verder kon drogen.

Industrieel.

Mijn snelste werk uit de collectie. Het eerste deel (de achtergrond) was de dag ervoor geschilderd. Vervolgens werd met een schilderspaletmes een zwaardere acrylverf aangebracht en met een vluchtige handbeweging opengetrokken op het doek. De diagonale lijn is iets wat vaker terugkeert in mijn schilderijen, bedoelt om het werk dynamischer te maken. Dit schilderij is de enigste in de collectie waarbij de zijkant bewust niet werd afgewerkt met een effen donkere kleur. De vingerafdrukken zijn zo nog zichtbaar om de herinnering aan het vluchtige schilderproces in leven te houden.

Festival.

Dit werk werd in opdracht geschilderd van een vriendin. Met een creatieve inzending kon zij festivaltickets winnen. Als ik mijn ogen sluit en me Best Kept Secret inbeeld, zie ik deze kleuren. Om het festivalgebeuren te vangen op canvas was er echter meer diepte nodig. De korrel in de verf werd gecreëerd door suiker. Als je dichtbij kijkt, lijkt deze structuur de bas van muziek na te bootsen, zoals water of zand opspringt bij trillingen op een oppervlak.

Drama.

Mijn meest dramatische werk, op momenten zelfs te druk voor mij. Deze is opnieuw ontstaan uit emotie, niet per se een sentiment, maar eerder een passie. Er was geen plan, geen doordachte keuzes. Gewoon gaan. De verf werd rechtstreeks aangebracht op het doek en vervolgens met een brede borstel alle kanten uitgesmeerd. Ook hier werd gewerkt met de harde waterstraal-techniek om sommige verflagen terug naar de oppervlak te brengen.

Onder water.

Enkele zomers geleden ging ik zwemmen in de vaart. Ik had mijn duikbril mee en keek net onder het oppervlak naar de onderwaterwereld. Mijn waarneming probeerde ik te vertalen op doek. Het wateroppervlak breekt het zonlicht en creëert troebele zonnestralen, sommige organismen vangen het licht, met een sterrenhemel onder water als gevolg. Met een paletmes werden krassen aangebracht op het doek en komt de donkere onderlaag naar boven, bedoelt om meer diepte te geven aan het werk.

Grijs.

Op het eerste zicht lijkt dit in somber schilderij: een regenachtige dag, rouw, koud. Niets is minder waar. Schilderen met grijswaarden hoeft geen terneergeslagenheid te symboliseren. Wie de tijd neemt om het werk van dichterbij te bekijken, zal zien dat dit schilderij eerder funky is. Grijs met een lichtpaarse schijn én glitters! Dit canvas komt het best tot haar recht onder een lichtbron zodat de subtiliteit van de glitters voor de opmerkzame waarnemer zichtbaar zijn.

Dromen.

Dit schilderij symboliseert het moment voor het in slaap vallen, de fase waarbij hersenspinsels een eerste basis vormen voor het dromen. Het achterliggende raster staat voor realiteit en structuur, langzaamaan neemt de droomwereld over. Witte fragmentaties vormen het begin van een nieuwe wereld buiten het bewustzijn.