Kunstmuur met Patrick Buysschaert

15/04>15/05

Patrick groeide op tussen de olieverf en schilderdoeken. Zijn vader Jerome Buysschaert was dan ook een schilder met een zekere faam. Maar daar lag een jonge Patrick duidelijk niet van wakker.

Patrick: ‘Mijn eerste schilderij maakte ik toen ik een jaar of 10 was. Ik pakte een klein doek in het atelier van mijn vader en schilderde er een clown op. Mijn vader suggereerde om iets zo of zo te doen, maar hij mocht er van mij geen penseelstreep aan veranderen. Dat was van mij en niemand anders. Lessen heb ik nooit gekregen van mijn vader, maar als je iets uit eerste hand ziet, ben je er natuurlijk wel rap mee weg.’

Hoe leerde je dan wel schilderen? 

Patrick: ’20 jaar geleden volgde ik academie aan de hogere graad in Zwevegem. Daar leerde ik veel bij door modeltekenen. Zo kregen we een oefening waar een model ieder kwartier veranderde van pose. Dan moet het snel gaan. Je leert er beter door kijken. Maar ik bouwde mijn vaardigheden vooral op door heel veel te oefenen. In al mijn studieboeken stonden er schetsen en krabbels. Als leerkracht tekende ik ook veel op het bord met krijt.

Ik heb ontzettend veel getekend in mijn jeugd. Ik ben altijd creatief bezig. Je bent dat of niet. Je kan niet alleen creatief zijn in het schilderen, vind ik. Als ik iets in mijn hoofd heb, wil ik het uitvoeren.’ 

Mag ik daaruit verstaan dat je meer doet dan schilderen alleen? 

Patrick: ‘Ik kerf wel eens in een pompoen. Of ik gebruik andere materialen. Ik teken met potlood, houtskool, waterverf, balpennen. Een tijdje geleden bouwde ik een tafel met een glasplaat erop. Daar monteerde

ik lampen onder. Het diende voor een werk dat ik maakte met fijn, wit zand. Dat filmde ik dan, ik plaatste er mooie muziek onder. Zoiets doe je echt op gevoel. Vooraf had ik enkel grote lijnen in mijn hoofd, maar ik wist niet tot wat het ging leiden.’ 

Is dat gevoel voor jou een belangrijk gegeven? 

Patrick: ‘Een schilderij moet alleszins een gevoel opwekken, vind ik. Je steekt er ook zelf een gevoel in, met lijnen, effecten en kleuren. Je hebt geen kleur zonder licht. Dat licht vind ik het allerbelangrijkste. Een onderwerp in de ochtendzon ziet er helemaal anders uit dan datzelfde onderwerp in het avondlicht. Mijn stijl leunt dan ook aan bij de clair-obscur. Meestal is er een donker gedeelte met minder belangrijke details en licht waar ik de focus op wil leggen.’ 

Hoe begin je eigenlijk aan een schilderij? 

Patrick: ‘Schilderen is iets wat groeit en broeit bij mij. Je bent een paar weken of langer met een idee bezig, totdat ik voel dat ik klaar ben om er aan te beginnen. Pas dan kan ik iets op een doek zetten. Ik ben dan ook geen veelschilder, ik zit niet iedere dag aan mijn ezel. Er kruipt tijd in de werken die ik maak. Het moeilijkste is voor een wit doek zitten, de opzet van een schilderij. Ik beleef het meest plezier aan het eindproces, het observeren van een bijna afgewerkt schilderij.’ 

Hoe ga je daarbij tewerk?

Patrick: ‘Ik kan mij niet opsluiten en alleen zitten. Mijn atelier is waar mijn ezel staat. Hij staat nu bijvoorbeeld in de keuken. Als je werkt op een plaats staat waar je veel passeert, dan zie je het misschien 100 keer. Zet je het boven op een zolderkamertje, dan doe je dat niet. Een schilderij waar ik aan werk, moet dicht staan, het moet leven.’ 

Hoe leeft de Kunstmuur intussen bij jou? 

Patrick: ‘Het is een mooi initiatief. Je krijgt de kans om met je werk naar buiten te komen, sommige lezen dit interview. Wellicht komen er reacties van mensen die niet weten dat je met schilderen bezig bent. Misschien zullen ze zelfs gaan kijken naar de Kunstmuur. Het brengt sfeer in de keet. Mijn selectie heb ik al gemaakt. Maar wat ik precies aan de Kunstmuur hang, moet een verrassing blijven. Als je het wil weten, zal je moeten gaan kijken

Waar?

OC d'Iefte, Hoogstraat 122

Wanneer?  

15 april tot en met 15 mei

Meer werken van Patrick zien?

Surf naar http://patbe4.wixsite.com/deerlijk

Aangemaakt op:18/04/2017

Reactie toevoegen